“ Vertel generaal Howard dat ik zijn hart ken. Wat hij me voorheen vertelde, draag ik in mijn hart. Ik ben moe van het vechten. Onze leiders zijn allemaal dood. Looking Glass is dood, Tu-hul-hil-sote is dood en ook de oude mannen zijn allen dood. Nu zijn het de jonge mannen die ja of nee zeggen. Hij die deze jonge mannen leidde(Joseph’s broer Alikut) is dood. Het is koud en we hebben geen dekens. De kleine kinderen vriezen dood. Mijn mensen--sommige van hen zijn naar de heuvels gevlucht en hebben geen dekens of voedsel--. Niemand weet waar ze zijn, vriezen waarschijnlijk ook dood. Ik wil de tijd hebben om mijn kinderen te zoeken en wil kijken hoeveel ik er van hen kan vinden. Misschien vind ik ze onder de doden. Luister naar mij, mijn leiders, mijn hart is ziek en verdrietig. Vanaf waar de zon nu staat, zal ik niet meer tegen de blanken vechten.

Een Hunkpapa Lakota Chief en medicijnman, onder wie de Lakota stammen zich verenigden om te overleven in hun strijd op de Noordelijke plains. Sitting Bull bleef zich verzetten tegen het Amerikaanse leger en verachtte de Amerikaanse beloften aan het einde.
Hij werd rond 1831 geboren aan de Grand rivier in het huidige Zuid- Dakota, op de plek die door de Lakota “many caches” word genoemd, vanwege de vele voedsel opslag kuilen die zij daar hadden gegraven. Sitting Bull kreeg de naam Tatanka Iyotanka, wat zoveel betekend als een Bizon stier de onbuigzaam op zijn kont zit. Deze naam zou hij zijn gehele leven eer aan doen.
Als jonge man werd Sitting Bull de leider van de “strong Heart” krijger society en later werd hij een eervol lid van “the Silent eaters” een groep krijgers belast met de welvaart van de stam. Toen hij 14 jaar was mocht hij voor het eerst mee met de krijgers toen zij op strooptocht gingen naar de Crow. Zijn eerste confrontatie met het Amerikaanse leger had hij in Juni 1863, toen dit leger een vergeldingscampagne voerde als gevolg van de Santee opstand in Minnesota, waar de mensen van Sitting Bull overigens niets mee te maken hadden. Het jaar daar op volgende vocht Sitting Bull opnieuw tegen het Amerikaanse leger bij de “Battle of Killdeer mountain” en in 1865 leide hij een aanval op het pas gestichte Fort Rice in het huidige noord Dakota. Zeer gerespecteerd vanwege zijn moed en zijn tactisch inzicht, werd Sitting Bull Chief van de Lakota Stam rond 1868.
De moed van Sitting Bull was legendarisch. Op een gegeven moment in 1872, tijdens een conflict waarbij soldaten de spoorwegwerkers aan de rivier de Yellowstone beschermden, trok Sitting Bull zich met 4 andere krijgers terug tussen beide linies in en rookte met hen rustig een pijp terwijl de kogels hem om de oren vlogen. Na het roken klopte hij op zijn gemak de pijp uit en liep weg.
De pleuris brak pas goed uit in 1874, toen George Custer na een expeditie in de Black Hills bevestigde dat er zich goud in de bergen bevond. Dit gebied was heilig voor vele stammen en werd tijdens het verdrag van fort Laramie van 1868, als verboden terrein verklaard voor kolonisatie. Ondanks dit verbod, begonnen goudzoekers de bergen in te trekken en provoceerde hiermee de Lakota die hun land verdedigden. Toen de pogingen van de regering, om het land van de Indianen te kopen, mislukten, werd het verdrag van Laramie terzijde geschoven en verklaarde men dat alle Lakota die zich 31 Januari 1876, niet in een reservaat hadden gevestigd, beschouwd werden als vijandelijk. Sitting Bull en zijn mensen weigerden te vertrekken. In maart van dit jaar werden er drie legers op de been gebracht om het gebied binnen te trekken. Sitting Bull riep de Lakota, Cheyenne en Arapaho op om naar zijn kamp bij Rosebud Creek te komen. Daar organiseerde hij een zonnedans ritueel, zij baden tot de grote geest Wakan Tanka en als offer sneed hij honderd maal in zijn armen. Tijdens het ritueel ontving hij een visioen waarin hij de soldaten het kamp binnen zag vallen als sprinkhanen die uit de lucht vielen. Geïnspireerd door dit visioen, trok de Oglala Lakota War Chief, Crazy Horse, er met 500 krijgers op uit en verraste het leger onder leiding van generaal Crook, waarbij Amerikanen gedwongen werden om zich terug te trekken tijdens de slag bij Rosebud . Om deze overwinning te vieren verplaatsten de Lakota hun kamp naar de vallei van de Little Bighorn rivier. Daar aangekomen sloten zich nog eens zo’n 3000 indianen bij hen aan die de reservaten hadden verlaten om zich bij Sitting Bull te voegen. Het was op deze plek dat zij op 25 juni aangevallen werden door de 7de cavalerie onder leiding van generaal Custer. Het veel kleinere leger viel in een opwelling het kampement aan, zoals Sitting Bull had voorspeld, om vervolgens stand et hadden op een richel alwaar zij geheel verslagen werden. In reactie op deze afgang van het Amerikaanse leger werd het gebied overspoeld met soldaten, die gewetenloos de achtervolging in zetten op de Lakota, die zich na hun overwinning hadden opgesplitst, met als gevolg dat Chief na Chief zich moest overgeven. Sitting Bull slaagde er echter in om uit de handen van de soldaten te blijven. In mei van het jaar 1877 leidde hij zijn band de grens van Canada over, buiten het bereik van het Amerikaanse leger. Het bleek echter erg moeilijk om zijn mensen te voeden in een land waar geen bizon meer te vinden was en 4 jaar later gaf ook Sitting Bull zich over. Op 9 juli 1881, liet hij zijn jongste zoon, zijn geweer aan de commandant van Fort Buford in Montana overhandigen, hij legde uit dat hij op deze manier zijn zoon wilde leren dat hij nu een vriend van de Amerikanen was. Op dat moment zij Sitting Bull echter ook:” Ik wil dat men mij herinnerd als de laatste van mijn stam die zijn geweer heeft overgegeven”. Hij vroeg de overheid om het recht om ten alle tijden naar Canada te kunnen reizen wanner hij dit wenste en om een reservaat voor zichzelf aan de Little Missouri rivier bij de Black Hills. In plaats hiervan werden hij en inmengen echter naar het reservaat bij Standing Rock gestuurd, maar toen hij daar aankwam raakte men in paniek uit angst voor een nieuwe opstand en werd Sitting Bull verder stroomafwaarts langs de Missouri rivier gestuurd om uiteindelijk bij Fort Randall, twee jaar lang als krijgsgevangenen behandelt te worden. Uiteindelijk, op 10 mei 1883, herenigde Sitting Bull zich met zijn stam in Standing Rock. James McLaughlin, de indiaanse agent die het reservaat bestuurde, wilde Sitting Bull echter geen privileges geven en dwong hem zelfs op de akkers te werken. Sitting Bull had echter nog steeds zijn autoriteit en toen er een delegatie van senatoren in het reservaat verscheen om te onderhandelen over kolonisatie van het reservaat wees hij hen krachtig en resoluut af.
In 1885 kreeg Sitting Bull toestemming om het reservaat te verlaten om met Buffalo Bill’s Wild West show op tour te gaan, waarmee hij $50 verdiende. Zijn taak was om in een arena als wilde Indiaan rond te rijden…..
Hij bleef maar enkele maanden bij de show omdat hij het niet aankon om in de Blanke maatschappij te leven, maar hij schudde nog wel de hand van President Grover Cleveland, waaruit hij opmaakte dat hij nog steeds als een grote Chief beschouwd werd. Kort na zijn terugkeer in het reservaat kreeg de Chief een nieuw visioen, vergelijkbaar met die waarin hij de ondergang van Custer voorspelde. Ditmaal zag hij een een leeuwerik oplichten op een heuveltje naast hem en hoorde het zeggen:” Je eigen mensen, Lakota, zullen je doden”. Bijna vijf jaar later zou ook dit visioen uitkomen.
In de herfst van 1890, kwam een Miniconjou Lakota, Kicking Bear genaamd, naar Sitting bull toe en vertelde hem van de Ghost Dance een ritueel dat er toe zou leidden dat de blanken zouden verdwijnen en de gebruiken van de Indianen in ere zouden worden hersteld. De Lakota in de Pine Ridge en Rosebud reservaten, hadden de dans al geadopteerd en de Indiaanse Agenten aldaar hadden het leger al ingeschakeld om de beweging onder controle te brengen. In het Standing Rock reservaat vreesde men dat Sitting Bull, nog steeds een spiritueel leider, de ceremonie ook zou adopteren en zij stuurde 43 Indiaanse Politieagenten naar hem toe om hem op te pakken. Voor zonsopkomst op 15 december 1890 stormden de politie de hut van Sitting Bull binnen en sleurde hem naar buiten, waar zijn volgelingen zich verzamelden om hem te beschermen. Tijdens het vuurgevecht dat volgde, schoot één van de Lakota politiemannen een kogel door het hoofd van Sitting Bull.
Sitting Bull werd bij Fort Yates in Noord Dakota begraven. In 1953 werden zijn overblijfselen naar Mobridge, Zuid Dakota gebracht, waar zijn graf door een Granieten steen wordt gemarkeerd. Onder de Lakota wordt hij herinnerd als een dapper krijger, een inspirerend leider, een liefhebbend vader, een begaafd zanger en als een man die altijd begaan was met de ander en wiens diep religieus geloof hem de gave gaf om profetieën te hebben…

Chief Red Cloud.

Chief Red Cloud(1822-1909) was een belangrijke Chief vanaf ongeveer 1854 en een belangrijken “drager van het hemd” in 1866-1871. Omdat hij zo prominent was, behandelden de Amerikanen hem alsof hij de overall Chief van de Oglala was, alhoewel dit niet de echte sociale organisatie van de Lakota was Toch handelde hij als zijnde zo, samen met Spotted tail(Brule) en anderen, omdat het de enige manier leek om fatsoenlijk met de Amerikanen te onderhandelen. Red Cloud was een Chief met aanzien en werd door zijn mensen zeer gerespecteerd en hielp de stam door de moeilijkste jaren van zijn geschiedenis.

Het respect van zijn volk verdiende Red Cloud met name, door zijn leiderschap tijdens de oorlogen tegen de Pawnee’s, Crows, Utes, Shoshone en anderen in 1850. Tijdens zijn carrière als krijger, heeft hij meer dan 80 coups gepleegd zegt men. Hij wist wanneer het goed qwas om krijger te zijn en hij wist ook wanneer het tijd was om als leider op te treden. Hij vocht hard om de tradities van de Lakota in ere te houden. Zijn leiderschap had dan ook maar een doel, het beschermen van de belangen van zijn volk.

Het verdrag van Laremie in 1851 was maar een pauze , tussen alle gevechten tussen de diverse stammen en de toename in het reizen van kolonisten door de landen van de indianen. Tijdens de verdere jaren 50 en zestig nam het aantal conflicten tussen de Indianen en de kolonisten weer flink toe, waarvan de meeste plaats hadden in Minnesota, Colorado, Nebraska, Wyoming en Montana. Ondertussen voerden de Lakota ook nog een al jaren lang durende oorlog tegen de Crow, omdat de Lakota hun jachtgronden verder naar het Westen wilde uitbreiden als vastgelegd in het Laremie verdrag van 51. Aan de Crow waren het Powder River Bassin en de Bighorn Mountain gebied toegewezen, maar de Lakota bleven van 1851 tot 1862 samen met hun bondgenoten, de Noordelijke Cheyennes , de Crows in dat gebied lastig vallen. Uiteindelijk slaagden de stammen er in de Crows af te sluiten van bevoorrading vanuit de diverse posten en joegen ze hen uit Wyoming. De Crow trokken naar Montana waar ze tussen 1872 en 1875 weer verjaagd werden door een bondgenootschap van Lakota, Cheyenne en Arapaho tijdens hun gevecht om jachtgronden, die steeds kleiner werden.

Sommige Indianen vonden dat er helemaal geen kolonisten over hun land zouden mogen reizen en zij vielen dan ook iedere binnendringer aan, zelfs de konvooien van wagens die volgens het verdrag van Laremie wel door het land mochten reizenrichting Oregan. Bijvoorbeeld, Charles Eatman(santee Sioux dokter) verklaarde:”Er is waarschijnlijk geen enkele Chief geweest die zoveel aanvallen heeft uitgevoerd op de Oregan Route als Chief Roman Nouse van de Cheyennes tussen 1860 en 1868. Dit leidde ertoe dat de Amerikaanse regering de wagon trains ging voorzien van gewapende escorte als zij langs de Oregon trail reisde. Dit resulteerde in diverse gevechten tussen de Amerikaanse soldaten en de indianen. Sommige Burger Amerikanen besloten ook om het recht in eigen hand te nemen en vielen (vaak) vreedzame Indianen dorpen aan en doodden daar vrouwen en kinderen en ook krijgers. Andere Indianen waren bereid een klein aantal mensen over hun land te laten reizen. Maar de grote toeloop van emigranten ging gepaard met het bouwen van forten en dorpen die als paddestoelen uit de grond sprongen. Dit maakte het onmogelijk voor de indianen,die als jagers nomaden leefden, om in vrede met de blanken samen te leven.

Sommige van de Amerikanen trokken ook naar het noorden, vanuit de Power River Bassin naar NE Wyoming. Dit was in strijd met het verdrag van Laremie volgens de Indianen, maar niet volgens de Amerikanen. In ieder geval was het niet legaal wat de intentie van diegene die langs de Bozeman trail reisde was, blijven en naar goud zoeken. Dit leidde tot nog meer gewapende conflicten en bereikte het hoogte punt in 1865. In 1865 verzamelde de Lakota en Cheyenne, al hun krachten en besloten ieder blanke dit hun gebied zou betreden aan te vallen. Stoomboten, wagon trains, postkoetsen of nederzettingen het maakte niet uit, allen werden zij aangevallen. Ze vielen zowel burgers als soldaten aan. Ze verdedigden met man en macht hun erfgoed en de invloeden van de blanke civilisatie. De blanke burgers zagen het echter niet op die manier en riepen hulp in. De overheid en het leger reageerden door het sturen van troepen.

In 1865 leidde Generaal, Patrick Conner een 3000 man sterk leger en voer ze aan naar het Powder River basin. Hij gaf zijn mannen het bevel iedere mannelijke indianen boven de twaalf jaat te doden( Conner was bekend geworden door zijn massa slachting op 278 Paiute indianen in 1863 in Nevada). Nu in 1865 vielen de mannen van Conner een groot Arapaho dorp aan en doodden ongeveer 50 mannen, vrouwen en kinderen, ook vernietigden zij de complete voedsel voorraad van de stam(Battle of Tongue River). Maar de Sioux, onder leiding van Red Cloud en Sitting Bull, en de Cheyenne onder leiding van Norman Rose en Dull Knive, vielen de troepen op hun terug tocht flink lastig en verdreven ze uit het gebied.

Hierna werden er door de VS regering oppervlakkige pogingen gedaan verdragen met stammen te sluiten in 1865 terwijl zij meer en meer troepen het gebied in stuurden om mee forten te bouwen. De belangrijkste Chiefs, waaronder Red Cloud Wilde echter niets met deze verdragen te maken hebben. Uiteindelijk leidde Red Cloud de Sioux en diverse andere stammen in een strijd tegen de soldaten van Amerika om voor eens en altijd de Bozemans trail te sluiten, die dwars over de Bizon jachtgronden van de indianen liep. De massamoord in 1866 bij Fetterman maakte deel uit van deze oorlog. 80 troepen werden fort Phil Kearny uitgelokt om achter een klein groepje indianen aan te gaan. De indianen, onder de strategische leiding van Red Cloud en onder de oorlogsleiding van Crazy Horse, lokte captain fetterman en zijn mannen in de val en vermoordden ze allen. De indianen noemde het de slag van de 100 afgeslachte. Onder leiding van de twee Chiefs isoleerden de indianen de forten en vielen constant de bevoorrading collones aan. Uiteindelijk bleek de situatie voor de VS onhoudbaar en gaven zij zich over. Dit was de enige keer dat een indiaanse leider er in slaagde de VS in een oorlog op volle schaal te dwingen tot overgave.

Hoe kun je de lucht kopen of verkopen, de warmte van de aarde? Het idee kennen we niet.
Als we frisheid van de lucht of het sprankelen van het water niet kunnen bezitten, hoe kunnen jullie deze dan kopen?
Ieder deel van deze aarde is helig voor mijn mensen, iedere naald aan een boom, iedere zandoever, alle mist in de donkere bossen en alle insecten zijn heilig in de herinnering en ervaring van mijn volk.Het sap dat door de bomen stroomt draagt de herinnering aan de rode man.
De doden van de blanken vergeten de grond waarop zij geboren zijn wanneer zij naar de sterren gaan. Onze doden vergeten de schoonheid van de aarde nooit, want zij is de moeder van de rode man. Wij maken deel uit van de aarde en zij is een deel van ons. De geurende bloemen zijn onze zusters; het hert, het paard, de grote adelaar, deze zijn onze broeders. De rotstoppen, de sappen in de weiden, de lichaamswarmte van de pony, de mens, allen behoren tot de zelfde familie.
Dus, wanneer de grote leider in Washington ons laat weten dat hij ons land wil kopen, vraagt hij veel van ons. De grote leider laat ons weten dat hij een plek voor ons heeft zodat we comfortabel zelfstandig kunnen wonen. Hij zal onze vader zijn en wij zijn kinderen.
Dus zullen wij uw aanbod om ons land te kopen in overweging nemen. Maar het zal niet eenvoudig zijn. Dit land is heilig voor ons. Het glimmende water dat in de stromen en rivieren beweegt is niet gewoon water, maar het bloed van onze voorouders. Als wij u het land verkopen, moet je onthouden dat het heilig is en je moet je kinderen leren dat het heilig is en dat iedere weerspiegeling in het water van de meren een verhaal verteld over gebeurtenissen en herinneringen in ons leven. Het kabbelen van het water is de stem van mijn vaders vader.
Deze rivieren zijn onze broeders , zij lessen onze dorst. De rivieren dragen onze kano’s en voeden onze kinderen. Wanneer wij ons land aan u verkopen, moet je niet vergeten en je kinderen leren, dat de rivieren onze en jullie broeders zijn en je moet ze behandelen alsof het je broeder is.
Wij weten nu dat de blanke man onze levenswijze niet begrijpt. Eén deel van het land is voor hem hetzelfde als het volgende omdat hij als een vreemde in de nacht het land betreed en neemt wat hij nodig heeft. De aarde is zijn broeder niet, maar zijn vijand en wanneer hij het verovert heeft gaat hij verder. Hij laat zijn vaders graf achter en het maakt hem niet uit. Hij kidnapt de aarde van zijn kinderen, maar het maakt hem niet uit. Zijn vaders graf en het geboorterecht van zijn kinderen vergeet hij. Hij behandelt zijn moeder, de aarde en zijn broeder, de lucht als dingen die je kunt kopen, plunderen, verkopen als schapen of glanzende kralen. Zijn honger zal de aarde verzwelgen en een droge woestijn zal achterblijven.
Ik weet het niet. Onze wegen zijn anders dan die van jullie. De aanblik van jullie steden doet pijn aan de ogen van de rode man. Er is geen rustige plek in de stad van de blanken. Geen plek waar je het ontvouwen van de bladeren in de lente kunt horen of het brommen van de vleugels van een insect. De herrie beledigt alleen de oren. En wat maakt het leven van een man nog het leven waart als hij het eenzame gehuil van een nachtzwaluw of de ruzies van de kikkers bij de poel in de nacht niet hoort. Ik ben een rode man en begrijp het niet. De indiaan geeft de voorkeur aan het zachte geluid van de wind die over de oppervlakte van een vijver glijdt en de geur van de wind zelf, gereinigd door een middagbui.
De lucht is waardevol voor de rode man omdat alles dezelfde adem deelt, de dieren, de bomen, de mens, allen delen zij de zuurstof. De blanken schijnen niet te merken welke lucht hij inademt. Net als een man die al dagen op sterven ligt is hij gevoelloos voor de stank. Maar als wij het land verkopen dan moet u onthouden dat de lucht voor ons waardevol is en dat de lucht zijn geest deelt met alles wat leeft.
De wind die onze grootvader de eerste ademhaling gaf ontvangt ook zijn laatste zucht en als wij ons land verkopen moet je het apart houden en behandelen als een heilige plaats waar de blanke man naar toe kan gaan om de wind te proeven die gezoet is door de bloemen van de weiden.
Wij zullen dus overwegen u ons land te verkopen. Als wij ertoe besluiten, zal ik één eis stellen- de blanke man moet de dieren van dit land behandelen als zijn broeders.
Ik ben een wilde en ken geen andere manier van leven. Ik heb duizend rottende bizons op de vlakten gezien, achter gelaten door de blanken die hen neerschoten vanuit een rijdende trein. Ik ben een wilde en begrijp niet dat het rokende ijzeren paard belangrijker kan zijn dan de bizon die wij alleen doodden om in leven te blijven.
Wat is de mens zonder dieren? Als alle dieren weg waren zou de mens sterven door de grote eenzaamheid van de geest. Want alles wat met de dieren gebeurd zal ook snel met de mens gebeuren, Alles is met elkaar verbonden.
Je moet je kinderen leren dat de grond onder hun voeten, de as van de voorvaderen is. Zodat zij de aarde zullen respecteren vertel hen dat de aarde verrijkt is met de leven van onze verwanten. Leer uw kinderen dat wij onze kinderen leerden dat de aarde onze moeder is. Alles wat de aarde overkomt, overkomt de zonen van de aarde. Als zij op de aarde spugen, spugen zij op zich zelf.
Dit is wat wij weten;de aarde is niet van de mens;de mens behoord tot de aarde. Dit is wat wij weten. Alles is met elkaar verbanden, net als het bloed dat een familie verbind.
Zelfs de blanke mens, wiens god met hem loopt en praat, als vrienden, is geen uitzondering op ons gezamenlijk lot. Misschien zijn we uiteindelijk toch broeders. Wij zullen zien. Eén dingen weten wij echter al en zal de blanke mens nog moeten ontdekken, onze god is dezelfde god.
Misschien denk je nu dat HIJ van jullie is, net als je de eigenaar van het land wil zijn;maar dit kan niet. Hij is de god van de mens en hij is begaan met zowel de Blanke als de rode mens. De aarde is waardevol voor hem en wanner men de aarde beschadigt dan is dat minachting voor de schepper van deze aarde. De tijd van de blanken gaat ook voorbij; misschien eerder dan die van alle andere stammen. Vervuil je bed en op een nacht stik je in je eigen afval.
Maar in uw verachting, zul je een helder licht zien door de kracht van jullie god, die jullie naar dit land bracht en om een speciale reden jullie de heerschappij gaf over dit land en de rode man.
Het lot is voor ons mysterieus , want wij begrijpen niet dat alle bizons worden gedood, de wilde paarden worden getemd, de geheime plekken van de wouden worden verzwaart met de geur van vele mensen en de rijpe heuvels worden bevuilt met pratende draden.
Waar is het struikgewas? Weg. Waar is de adelaar? Weg.
Het einde van het leven en het begin van overleven.

(vrij vertaald uit het Engels)

Hoewel men er vanuit gaat dat Crazy Horse nooit is gefotograveerd, zwerven er wel enkele foto's rond waarvan men beweerd dat ze van Crazy Horse zijn. Deze foto is waarvan men aanneemt hoogst waarschijnlijk van Crazy Horse..

Chief Little Crow( Ta-Oyate-Duta) Minnesota Dakota

Charles Eastman over Little Crow:
Deze Chief was de oudste zoon van Cetanwakuwa( Charging Hawk). Het was als gevolg van een foute vertaling van zijn vaders naam dat hij door de blanken Little “Crow” werd genoemd. Zijn echte naam was Taoyateduta, His Red People.
Zo ver als de geschiedenis van Minnesota terug gaat, leefde er in de omgeving van Mille Lacs, een band die de Kaposia( licht gewicht, omdat ze licht zouden reizen)genoemd werd. Later trokken zij rond in het gebied rond de watervallen van St. Croix en nog later rond ST. Paul. In 1840, leefde Cetanwakuwa, in wat nu west St. Paul is. Hij stierf na een ongeluk met zijn geweer.
Het was tijdens een periode van demoralisatie van de Kaposia, dat Little Crow Chief werd. Zijn vader, een bekende Chief, had drie vrouwen, allen van verschillende bands van de Sioux. Hij was de enige zoon van zijn eerste vrouw, een “Leaf Dweller”. Er waren twee zoons van de tweede vrouw en twee van de derde en de tweede set broers spande samen om hun half broer te vermoorden om zo het leiderschap binnen de familie te houden.

Er werden twee vaatjes whisky gekocht en alle mannen van de stam werden uitgenodigd om aan het feest deel te nemen. Het was de bedoeling dat er een conflict zou worden uitgelokt terwijl iedereen dronken was en in de consternatie zou Little Crow vermoord worden. Het plan verliep prima, tot een dappere jonge man het geweer aan de kant sloeg met zijn bijl en zo de moord voorkwam. Zijn arm werd echter wel geraakt en hij zou hier de rest van zijn leven last van houden. De vrienden van de Jonge Chief trokken zich snel terug om te voorkomen dat het conflict zou escaleren; en later veroordeelde de raad van de Kaposia de twee broers en beide werden geëxecuteerd.

Dit was het begin van een stormachtige carrière. De moeder van Little Crow was een dochter van een Chief , gevierd om haar schoonheid en voorkomen en er wordt gezegd dat ze hem in een meer, in een gat in het ijs, onderdompelde om zijn gestel te sterken. Ook liet ze hem dagen alleen in het woud achter om te ervaren dat eenzaamheid iets goeds was en het niet eng was om alleen met de natuur te zijn.

“Mijn zoon” zei ze,” als je later een leider bent, moet je in stilte luisteren naar de geest, het mysterie”.
Op heel jonge leeftijd gaf ze een feest voor haar zoon en vertelde dat hij twee dagen zou vasten. Dit was, zoals men zou zeggen een formele presentatie een de grote geest of god. Zij had sterk de wens dat hij een groot leider zou worden, volgens de ideeën van zijn volk . Naar het schijnt verliet zij haar man toen deze een tweede vrouw nam en zij leefde vervolgens met haar eigen band tot zij stierf.
Little Crow was een intens ambitieus man zonder fysieke angsten. Hij was altijd topfit en maakte zich al op jonge leeftijd de kunst van het oorlog voeren eigen. Er wordt over hem gezegd dat toen hij tien was hij met andere jongens schijngevechten oefende aan de oevers van een meer bij St. Paul.
Beide partijen sloegen niet ver van elkaar hun kamp op en de regel was dat het ene kamp het andere overviel bij verrassing. Men moest opeen bepaald aantal stappen van het kamp komen zonder dat zij het merkte, wilde de aanval geslaagd zijn. De Chief had als jongen een hond die deel mocht nemen aan het spel en vaak slaagde het beest erin om het kamp van de tegenstander ongemerkt binnen te sluipen.
Toen hij twaalf was redde hij het leven van een kampgenoot die in de winter door het ijs was gezakt, hierbij riskeerde hij zijn eigen leven.

Als een jonge man was Little Crow al een vooraanstaand lid van de stam, hij was boodschapper voor de stam, één van de beste jagers en op het moment dat hij Chief van zijn stam werd had hij al het record op zijn naam staan, van het grootst aantal gevoerde veldslagen.

Het was een tijd van grote veranderingen en de bonthandel floreerde. De handelsmaatschappijen wisten dat zij via de meest invloedrijke Chiefs het meeste konden bereiken bij de indianen en Little Crow was dan ook erg populair onder de blanke handelaren om zijn kwaliteiten als onderhandelaar en spreker. Hij was dan ook de eerste Chief die erin slaagde om politieke onzekerheden zo om te buigen dat ze ten goede kwamen aan zijn mensen en stam.

Chief BigFoot ( 1824- 1890) Lakota Sioux

Chief Black Elk