De naam Suquamish is afgeleid van D'Suq'Wub, de naam van het orginele dorp van de Suquamish, gelegen aan de oevers van Agata Pass. Een klein park in het Port Madison reservaat herrinert ons aan het dorp. Het reservaat en het dorp van de suquamish ligt slechts een uur rijden van downtown Seattle.
Het gebied Puget Sound werd al bewoond door verschillende stammen en bands, voordat de eerste Europeanen in de Vs arriveerden. De Susquamish zijn de afstammelingen van deze stammen. Het dialect dat ze spraken was het Lushutseed, een variant op het bekendere Salish. Hun originele thuisgebied lag in, wat nu zuidwest Canada, Noordwest Washington’s Whidbey, Blake is en de Nainbridge eilanden. De Susquamish Cultuur floreerde door hun aanbidding van en manier van leven in hun vruchtbare omgeving. De stamleden waren meesterlijke vissers, kano bouwers en manden makers. Zij verzamelde onder andere bessen en eetbare wortels en maakten schitterende items voor hun ceremonieën. Het vissen was de belangrijkste pre- contact, voedselbron. De Sound wateren waren hun belangrijkste visgronden; de zalmen werden met netten gevangen en met vishaken. Kleinere vissen werden gevangen met gebruik van lange stokken met houten punten eraan. De kano was het belangrijkste gebruiksartikel van de Susquamish. Zij gebruikten de kano, die meestal uit de stam van een cedarboom werd gemaakt, voor het vervoer en de visvangst.
De fijngeweven manden die de Susquamish maakten werden gebruikt bij het plukken van bessen, als opslagmiddel van voedsel en het was mogelijk om er vloeistoffen in te vervoeren of om erin te koken. De grofgeweven manden werden gebruikt om zeevoedsel in te verzamelen, waaronder zeewier. Later werden de manden ook door de blanken gebruikt om er hun spullen in te vervoeren.
Net als bij de meeste stammen, overleverden de Susquamish hun geschiedenis mondeling, van oud op jong. Respect voor de ouderen en het traditionele leiderschap, waaronder de edelen en door erfopvolging verkregen leiders, liggen ten grondslag aan hun pre- contact, manier van politieke organisatie.
Seattle, een erfopvolging, leider van de Susquamish stam, werd rond 1786 geboren en stierf op 7 juni 1866. Zij overblijfselen liggen in Susquamish. Seattle werd beroemd om zijn vreedzame bedoelingen, zijn kunst van onderhandelen en hij was een zeer welbespraakt man.
De Susquamish leefden vreedzaam naast de anglo- Amerikaanse kolonisten, maar hadden diverse conflicten met andere stammen en dan met name met de Duwamish, wiens land zij bewoonden. Beide stammen verloren een deel van hun populatie als gevolg van de agressie van de Susquamish. Daarnaast handelden de Susquamish wel met hun buurstammen en de Hudson Bay Compagnie in fort Nisqually. Ronde de jaren 1830, kwamen de Susquamish in aanraking met de Frans katholieke missionarissen. Hun leider Seattle was zo onder de indruk van deze mannen, dat het christendom accepteerde en zich liet dopen. Buigend voor de blanke dominantie in het gebied, tekenden de Susquamish en andere stammen in de omgeving het verdrag van Point Elliot op 22 januari, 1855. Met dit verdrag werd het Point Madison reservaat gesticht, gelegen aan de twee oevers van de Miller Bay. Op dat moment was Kitsap, het opperhoofd van de Susquamish en hij ging niet akkoord met het verdrag en wilde niet in het reservaat leven. Van origine was het reservaat 1300 hectaren groot, maar door een presidentieel besluit in 1864, werd het uitgebreid tot 8.000 hectaren. Van origine waren de meeste inwoners van het gebied, Susquamish, maar ook leden van andere stammen leefden er. Uiteindelijk werd het gehele reservaat exclusief gebruikt door de Susquamish.
In de periode tussen 1880 en 1920, ondergingen de Susquamish een transformatie van hun oude leefstijl naar de manier van leven die de blanke Amerikanen hadden. Er werd een centrale overheid geïnstalleerd voor het gebied en in 1889 werd Washington officieel een staat. In 1880, besloot de federale overheid om het reservaat op te splitsen in kleine delen voor iedere inwoner, om zo de landbouw te stimuleren. In 1887 voerde men het besluit uit en werd ongeveer 5910 hectare grond verdeelt over 39 indianen. 1375 hectare grond bleef niet toegewezen. De Susquamish weigerden echter zich met de landbouw bezig te houden en bleven liever vissen.
Begin twintigste eeuw werden de families van de Susquamish uiteen gerukt en werden alle kinderen tot 18 jaar naar kostscholen in Tacoma en Marysville gestuurd. De reden hiervan was dat de Amerikanen de Susquamish wilden dwingen om zich aan te passen aan de Amerikaanse cultuur en normen.
De kinderen werd verboden hun eigen stamtaal te spreken en mochten ook geen stamgebruiken meer toepassen. Wanneer ze de regels overtraden werden zij hiervoor lichamelijk gestraft.
De directie van de scholen misbruikten de kinderen als arbeidskrachten. Ook werden de scholen gebruikt als opvangplaatsen wanneer er epidemieën uitbraken, met als gevolg dat vele kinderen stierven aan de mazelen en cholera
De ouders van de kinderen werden in de gevangenis gezet, wanneer zij weigerden hun kinderen af te staan. Het enige alternatief wat ze hadden was het reservaat verlaten, waarmee ze ook hun rechten op het land verspeelden. Zo slaagde de overheid erin om steeds meer gebied terug te krijgen.
In de jaren 1960 ontvingen de Susquamish een vergoeding voor het land dat ze hadden afgestaan met het Point Elliot verdrag van $36.329, 51 en in 1996 ontvingen zij nog een bedrag van $ 42,170.49.
Chief Seattle gedachten:
Hoe kun je de lucht kopen of verkopen, de warmte van de aarde? Het idee kennen we niet.
Als we frisheid van de lucht of het sprankelen van het water niet kunnen bezitten, hoe kunnen jullie deze dan kopen?
Ieder deel van deze aarde is helig voor mijn mensen, iedere naald aan een boom, iedere zandoever, alle mist in de donkere bossen en alle insecten zijn heilig in de herinnering en ervaring van mijn volk.Het sap dat door de bomen stroomt draagt de herinnering aan de rode man.
De doden van de blanken vergeten de grond waarop zij geboren zijn wanneer zij naar de sterren gaan. Onze doden vergeten de schoonheid van de aarde nooit, want zij is de moeder van de rode man. Wij maken deel uit van de aarde en zij is een deel van ons. De geurende bloemen zijn onze zusters; het hert, het paard, de grote adelaar, deze zijn onze broeders. De rotstoppen, de sappen in de weiden, de lichaamswarmte van de pony, de mens, allen behoren tot de zelfde familie.
Dus, wanneer de grote leider in Washington ons laat weten dat hij ons land wil kopen, vraagt hij veel van ons. De grote leider laat ons weten dat hij een plek voor ons heeft zodat we comfortabel zelfstandig kunnen wonen. Hij zal onze vader zijn en wij zijn kinderen.
Dus zullen wij uw aanbod om ons land te kopen in overweging nemen. Maar het zal niet eenvoudig zijn. Dit land is heilig voor ons. Het glimmende water dat in de stromen en rivieren beweegt is niet gewoon water, maar het bloed van onze voorouders. Als wij u het land verkopen, moet je onthouden dat het heilig is en je moet je kinderen leren dat het heilig is en dat iedere weerspiegeling in het water van de meren een verhaal verteld over gebeurtenissen en herinneringen in ons leven. Het kabbelen van het water is de stem van mijn vaders vader.
Deze rivieren zijn onze broeders , zij lessen onze dorst. De rivieren dragen onze kano’s en voeden onze kinderen. Wanneer wij ons land aan u verkopen, moet je niet vergeten en je kinderen leren, dat de rivieren onze en jullie broeders zijn en je moet ze behandelen alsof het je broeder is.
Wij weten nu dat de blanke man onze levenswijze niet begrijpt. Eén deel van het land is voor hem hetzelfde als het volgende omdat hij als een vreemde in de nacht het land betreed en neemt wat hij nodig heeft. De aarde is zijn broeder niet, maar zijn vijand en wanneer hij het verovert heeft gaat hij verder. Hij laat zijn vaders graf achter en het maakt hem niet uit. Hij kidnapt de aarde van zijn kinderen, maar het maakt hem niet uit. Zijn vaders graf en het geboorterecht van zijn kinderen vergeet hij. Hij behandelt zijn moeder, de aarde en zijn broeder, de lucht als dingen die je kunt kopen, plunderen, verkopen als schapen of glanzende kralen. Zijn honger zal de aarde verzwelgen en een droge woestijn zal achterblijven.
Ik weet het niet. Onze wegen zijn anders dan die van jullie. De aanblik van jullie steden doet pijn aan de ogen van de rode man. Er is geen rustige plek in de stad van de blanken. Geen plek waar je het ontvouwen van de bladeren in de lente kunt horen of het brommen van de vleugels van een insect. De herrie beledigt alleen de oren. En wat maakt het leven van een man nog het leven waart als hij het eenzame gehuil van een nachtzwaluw of de ruzies van de kikkers bij de poel in de nacht niet hoort. Ik ben een rode man en begrijp het niet. De indiaan geeft de voorkeur aan het zachte geluid van de wind die over de oppervlakte van een vijver glijdt en de geur van de wind zelf, gereinigd door een middagbui.
De lucht is waardevol voor de rode man omdat alles dezelfde adem deelt, de dieren, de bomen, de mens, allen delen zij de zuurstof. De blanken schijnen niet te merken welke lucht hij inademt. Net als een man die al dagen op sterven ligt is hij gevoelloos voor de stank. Maar als wij het land verkopen dan moet u onthouden dat de lucht voor ons waardevol is en dat de lucht zijn geest deelt met alles wat leeft.
De wind die onze grootvader de eerste ademhaling gaf ontvangt ook zijn laatste zucht en als wij ons land verkopen moet je het apart houden en behandelen als een heilige plaats waar de blanke man naar toe kan gaan om de wind te proeven die gezoet is door de bloemen van de weiden.
Wij zullen dus overwegen u ons land te verkopen. Als wij ertoe besluiten, zal ik één eis stellen- de blanke man moet de dieren van dit land behandelen als zijn broeders.
Ik ben een wilde en ken geen andere manier van leven. Ik heb duizend rottende bizons op de vlakten gezien, achter gelaten door de blanken die hen neerschoten vanuit een rijdende trein. Ik ben een wilde en begrijp niet dat het rokende ijzeren paard belangrijker kan zijn dan de bizon die wij alleen doodden om in leven te blijven.
Wat is de mens zonder dieren? Als alle dieren weg waren zou de mens sterven door de grote eenzaamheid van de geest. Want alles wat met de dieren gebeurd zal ook snel met de mens gebeuren, Alles is met elkaar verbonden.
Je moet je kinderen leren dat de grond onder hun voeten, de as van de voorvaderen is. Zodat zij de aarde zullen respecteren vertel hen dat de aarde verrijkt is met de leven van onze verwanten. Leer uw kinderen dat wij onze kinderen leerden dat de aarde onze moeder is. Alles wat de aarde overkomt, overkomt de zonen van de aarde. Als zij op de aarde spugen, spugen zij op zich zelf.
Dit is wat wij weten;de aarde is niet van de mens;de mens behoord tot de aarde. Dit is wat wij weten. Alles is met elkaar verbanden, net als het bloed dat een familie verbind.
Zelfs de blanke mens, wiens god met hem loopt en praat, als vrienden, is geen uitzondering op ons gezamenlijk lot. Misschien zijn we uiteindelijk toch broeders. Wij zullen zien. Eén dingen weten wij echter al en zal de blanke mens nog moeten ontdekken, onze god is dezelfde god.
Misschien denk je nu dat HIJ van jullie is, net als je de eigenaar van het land wil zijn;maar dit kan niet. Hij is de god van de mens en hij is begaan met zowel de Blanke als de rode mens. De aarde is waardevol voor hem en wanner men de aarde beschadigt dan is dat minachting voor de schepper van deze aarde. De tijd van de blanken gaat ook voorbij; misschien eerder dan die van alle andere stammen. Vervuil je bed en op een nacht stik je in je eigen afval.
Maar in uw verachting, zul je een helder licht zien door de kracht van jullie god, die jullie naar dit land bracht en om een speciale reden jullie de heerschappij gaf over dit land en de rode man.
Het lot is voor ons mysterieus , want wij begrijpen niet dat alle bizons worden gedood, de wilde paarden worden getemd, de geheime plekken van de wouden worden verzwaart met de geur van vele mensen en de rijpe heuvels worden bevuilt met pratende draden.
Waar is het struikgewas? Weg. Waar is de adelaar? Weg.
Het einde van het leven en het begin van overleven.
(vrij vertaald uit het Engels)
|
. |