In 1888 trok er een fenomeen door het Amerikaanse westen….
Wovoka was een heilige man, een Paiute en de zoon van de mystieke Tavibo. Wovoka was door zijn vader opgeleid en had een visioen van een zonsverduistering. Na zijn visioen begon hij met het verspreiden van zijn geloof en geloof dat bekend zou worden onder de naam:’the Ghost Dance Relegion”. Hij beweerde dat de aarde binnenkort zou sterven, om vervolgens in alle puurheid opnieuw geboren te worden voor alle indianen, inclusief alle overleden, als genoegdoening voor het grote lijden. Om dit te doen gebeuren moesten de Indianen echter weer in traditie gaan leven, zonder alcohol en andere gebruiken van de blanken. Ook ontmoedigde Wovoka het rouwen om de doden omdat deze binnenkort toch weer tot leven zouden worden gewekt. In plaats van het rouwen zou men moeten bidden, mediteren en speciale dansen moeten uitvoeren. Door middel van deze dansen zou men een korte glimp opvangen van het paradijs dat zou komen, compleet met lang groen prairi gras, grote kuddes bizons en hun voorouders. Kicking Bear, een Miniconjou Teton Lakota maakte een pelgrimstocht naar Nevada om meer te weten te komen van dit nieuwe geloof. Na zijn tocht gaven Kicking Bear en Short Bull, een andere Miniconjou, een nieuwe interpretatie aan het nieuwe geloof. Zij kozen ervoor om de anti geweld boodschap van Wovoka te negeren en zich te focussen op de mogelijke eliminatie van de blanken. Speciale Ghost dance shirts, claimden zij, zouden de indianen tegen de kogels van de blanken beschermen.

De slachting bij Wounded Knee

De blanken kregen intussen lucht van de opkomende religieuze beweging en in December van 1890 verboden zij de uitvoering van de Ghost Dance in Lakota reservaten. Toen de ceremonieën echter toch doorgingen, riepen de officials de hulp in van de troepen. Onder leiding van generaal Nelson Miles, trokken de troepen richting de Pine Ridge en Rosebud reservaten. De aanwezigheid van de troepen gooiden echter alleen maar olie op het vuur. Short Bull en Kicking Bear leidden hun volgelingen naar de noordwest hoek van het Pine Ridge reservaat, naar een verborgen kampement, bekend als de Stronghold. De dansers stuurde ook boodschappers naar Sitting Bull van de Hunkpapas om hen te vergezellen. Voordat Sitting Bull echter kon vertrekken van uit het Standing Rock reservaat in Noord Dakota, werd hij gearresteerd door de Indiaanse politie. Bij zijn arrestatie ontstond er een rel waarbij Sitting Bull, zeven van zijn krijgers en zes politieagenten omkwamen.
Generaal Miles had ook de opdracht gegeven om Big Foot te arresteren, die langs de Cheyenne Rivier in Zuid Dakota zou leven. Maar Big Foot en zijn volgelingen waren al vertrokken naar het gebied ten zuiden van het Pine Ridge reservaat op verzoek van Red Cloud, zijn volgelingen en andere supporters van de blanken, om zo de rust terug te brengen. Generaal Miles stuurde vervolgens zijn beroemde zevende cavalerie onder leiding van Majoor Whitsite eropuit om te gaan zoeken naar de vluchtelingen. Zij speurden het gebied van de Badlands af en vonden de Miniconjou dansers uiteindelijk bij Porcupine Creek, 30 mijlen ten oosten van Pine Ridge. De Indianen verzetten zich niet. Big Foot had een longontsteking en reed in een wagen. Dec soldaten gaven de Indianen de opdracht om hun kamp 5 mijlen ten westen op te slaan, bij de Wounded Knee Kreek. Ondertussen arriveerde Kolonel James Forsyth en hij nam het bevel over en gaf de opdracht om 4 Hotchkiss kanonnen rondom het kamp op te stellen. De soldaten waren nu met 500 en de indianen met 350, waaronder 120 vrouwen en kinderen. De volgende morgen, 29 december 1890, trokken de soldaten het kamp binnen en eisten dat de indianen al hun vuurwapens inleverden. Een medicijnman cello Bird genaamd riep op tot verzet en beweerde dat de Ghost Shirts hen wel zouden beschermen. Eén van de soldaten probeerde een dove indiaan te ontwapenen, black Coyote genaamd. Er ontstond een oproertje en het vuurwapen ging af. De stilte van de ochtend was doorbroken en al snel klonken er meer schoten. In de eerste instantie werd het conflict kortbij uitgevochten, maar toen de indianen zich verschuilden begonnen de kanonnen te vuren. Er werd geen verschil gemaakt en vrouwen, kinderen en oude mensen werden getroffen. Aan het eind van deze laffe aanval, die meer dan een uur duurde, waren er 150 indianen omgekomen en 50 gewond geraakt. Forsyth werd later aangeklaagd voor moord op de onschuldigen, maar vervolgens vrij gesproken.